72
Wczytywanie…



1:50.671
1:46.335
1:50.671
Kulisy (Misano):
* Bariera aerodynamiczna: Oficjalne radary na prostej Misano obnażyły czysto fizyczną i maszynową stratę wynikającą z braku optymalnego „wjeżdżenia się” w motocykl. Podczas gdy najszybsi zawodnicy, jak Alessio Paglioni, wyciągali ze swoich Hond prędkości maksymalne rzędu 196,7 km/h, prędkość Julii została zmierzona na 184,3 km/h. Ta różnica ponad 12 km/h na prostej to bezpośredni efekt jeszcze nieidealnej pozycji aerodynamicznej za owiewką nowej maszyny oraz trudności z wyjściem z zakrętów z optymalną prędkością obrotową silnika.
* Analiza sektorowa: Szczegółowy podgląd międzyczasów (Ideal Time) pokazuje, że Julia Jantarska najwięcej traciła w Sektorze 3 (sekwencja szybkich łuków z Curvone włącznie). Najlepsi zawodnicy pokonywali go w czasie poniżej 30 sekund (np. Salvetti 29.977 s), podczas gdy najlepszy czysty międzyczas Julii w tym sektorze wyniósł 30.998 s. To techniczny dowód na to, jak wielkiej pewności siebie i wyczucia sztywności nowej ramy wymagają te najszybsze fragmenty toru.
* Włoski rygor sędziowski: Runda w Misano pokazał młodej polskiej zawodniczce, jak bezwzględne są realia Dunlop CIV. Sędziowie masowo anulowali czasy za najmniejsze przekroczenie limitów toru (Track Limits) w zakrętach 11, 13, 15 i 16. Ofiary tego rygoru padały nawet na podium – w wyścigu Superpole Race Luca Rizzi stracił kółko za wyjazd poza tarkę w zakręcie 15, a w drugim wyścigu (Gara 2) sędziowie skasowali m.in. szybkie okrążenie lidera Edoardo Savino. Czystość i precyzja jazdy we Włoszech są absolutnym priorytetem.